- Staram się przyjeżdżać do Niepokalanowa Lasku. Cieszę się z tego miejsca. Tutaj pogłębiam swoją wiarę. Pobyt tutaj daje mi siły, aby głosić Ewangelię.

- Nie. Świadczę także przykładem swoje-go życia. Dzięki temu, że jestem rycerzem, pomimo swojego cierpienia, nie załamuję się, dając tym samym świadectwo innym. Najłatwiej byłoby powiedzieć: "Jestem rycerzem niepełnosprawnym, moje ograniczenia powodują, iż nic nie mogę" - i nie wymagać od siebie; stwierdzić: "Nie mogę świadczyć, że Chrystus daje nam zbawienie, że daje dowody swojej wielkiej miłości". Jednak przez bycie rycerzem pokazuję, że moje życie ma jakiś sens, ma jakąś wartość. Wierzę w to, że Pan Bóg takiego mnie kocha i zawsze będzie mnie kochał, pomimo moich ograniczeń.

- Głównie poprzez moją modlitwę. Modlę się za tych, którzy wstępują do Rycerstwa albo są w MI i wykonują jakieś zadania, czynności.

- Wiara w Chrystusa powoduje to, że duchowo mogę łączyć się z ludźmi, którzy mnie proszą o modlitwę.

- Myślę, że oni, jako ludzie cierpiący, wzmacniają siebie nawzajem, są dla siebie wsparciem, ale przede wszystkim wzmocnie-niem dla rycerzy sprawnych. Ofiarują swoje cierpienie za rycerzy, którzy działają w świecie.

- Zdarzało się, że zwracając się do ludzi z prośbą w takich codziennych, życiowych sprawach, aby pojechali ze mną do lekarza czy załatwili coś w urzędzie, otrzymywałem odpowiedź odmowną, bo: nie mam czasu, bo pracuję, bo mam inne sprawy na głowie, nie chcę się angażować.

Ale chcę z drugiej strony podkreślić, że mam przyjaciół, którzy są otwarci na każdy mój telefon, potrafią zostawić wszystko, bo człowiek potrzebuje pomocy. Nie robią tego [...].

Więcej w: